શીલવાન….


જરૂર છે શીલરૂપ ચારિત્રની

કોઈ તને ટૈડકાવે તો તું ઉગ્ર થઈ જાઉંને ?
પ્રશ્નકર્તા : હા, થઈ જાઉં છું.
દાદાશ્રી : તો એ નબળાઈ કહેવાય કે જબરાઈ કહેવાય ?
પ્રશ્નકર્તા : બેઉ કહેવાય.
દાદાશ્રી : ના, ના, એ તો નબળાઈ જ કહેવાય.
પ્રશ્નકર્તા : કો’ક જગ્યાએ તો ક્રોધ હોવો જ જોઈએ ને !
દાદાશ્રી : ના, ના, ક્રોધ એ તો પોતે જ નબળાઈ છે. અમુક જગ્યાએ ક્રોધ હોવો જોઈએ, એ તો સંસારી વાત છે. આ તો પોતાનાથી ક્રોધ નીકળતો નથી એટલે એવું બોલે કે ક્રોધ હોવો જ જોઈએ. જેની પાસે ક્રોધ છે, એ ક્રોધના તાપથી સામાને વશ કરવા જાય છે અને જેની પાસે ક્રોધ નથી, એ શીલ નામના ચારિત્રથી બધાને વશ કરી શકે છે. જાનવર પણ એનાથી વશ થાય !
 
હિમ સમાન છે શીલનો તાપ
તને ખબર છે, હિમ પડે છે તે ? હવે હિમ એટલે બહુ જ ઠંડી હોયને ? તે હિમથી ઝાડવા બળી જાય, બધો કપાસ, ઘાસ બધું જ બળી જાય. એવું તું જાણે છે કે ? એ શાથી ઠંડીમાં બળી જતું હશે ?
પ્રશ્નકર્તા : ‘ઓવર લિમિટ’ ઠંડીને લીધે.
દાદાશ્રી : હા, એટલે જો તું ઠંડો થઈને રહે તો એવું શીલ ઉત્પન્ન થાય. વળી, ઉગ્રતા એ તો નબળાઈ જ છે ને.
પ્રશ્નકર્તા : હવે આ છોકરાઓ કંઈક તોફાન કરે ત્યાં આગળ ગુસ્સો કરવો હોય તો થતો નથી.
દાદાશ્રી : ના, પણ કરવાની જરૂર જ નહીંને ! ગુસ્સો જ્યારે નહીં કરો ત્યારે તમારો તાપ વધશે. આ હું ગુસ્સો ના કરું તો મારો તાપ એટલો બધો લાગે, મારા નજીકમાં રહેનારા બધાને તાપ સખત લાગે અને ગુસ્સો એ તો નબળાઈ છે ઉઘાડી. ખાલી એમ ને એમ જ તાપ લાગે એવો છે. ગુસ્સો કરવાની જરૂર જ ના હોય, તાપ જ લાગે છે એમને.
 
ક્રોધ હોય ત્યાં હજી લીકેજ થઈ ગયું એટલે યૂઝલેસ થઈ જાય છે અને બહુ ક્રોધ થાય ત્યાં માણસ સાવ ખલાસ જ થઈ જાય. ક્રોધિત થાય તે તો આમ આમ હલે હઉ. એ કેટલી બધી નિર્બળતા કહેવાય ? અને ભગવાન મહાવીર કેવા હશે ? આમ પેલો મારે, ગાળો દે તોય કંઈ નહીં ! આપણે એવું જોઈને (એવા) થઈ જવાનું છે.
 
સહનશીલતા એ જ બળવાનપણું
પ્રશ્નકર્તા : પણ દાદા, વધારે પડતું ઠંડા થવું એ પણ એક નબળાઈ જ છે ને ?
દાદાશ્રી : વધારે પડતા ઠંડા થવાની જરૂર જ નથી. આપણે તો લિમિટમાં રહેવાનું છે, એને ‘નોર્માલિટી’ કહે છે. બિલો નોર્મલ ઈઝ ધી ફીવર, એબાવ નોર્મલ ઈઝ ધી ફીવર, નાઈન્ટી એઈટ ઈઝ ધી નોર્મલ. એટલે આપણને નોર્માલિટી જ જોઈએ.
પ્રશ્નકર્તા : તો પછી મારું કોઈ અપમાન કરે ને હું શાંતિથી બેસું તો એ નિર્બળતા ના કહેવાય ?
દાદાશ્રી : ના. ઓહોહો ! અપમાન સહન કરવું, એ તો મહાન બળવાનપણું કહેવાય. અત્યારે અમને કોઈ ગાળો ભાંડે તો અમને કશું જ ના થાય. એને માટે મન પણ ના બગડે, એ જ બળવાનપણું ! અને નિર્બળતા તો, આ બધા કચકચ કર્યા જ કરે છે ને ! જીવમાત્ર લડંલડા કર્યા કરે છે. એ બધી નિર્બળતા કહેવાય. એટલે અપમાન શાંતિથી સહન કરવું એ મહાન બળવાનપણું છે અને એવું અપમાન એક જ ફેરો ઓળંગીએ, એક સ્ટેપ ઓળંગેને, તો સો સ્ટેપ ઓળંગવાની શક્તિ આવે. આપને સમજાયુંને ?
 
સામો બળવાન હોય, એની સામે નિર્બળ તો જીવમાત્ર થઈ જ જાય છે. એ તો એનો સ્વાભાવિક ગુણ છે. પણ જો નિર્બળ માણસ આપણને છંછેડે તોય એને આપણે કંઈ પણ ન કરીએ ત્યારે એ બળવાનપણું કહેવાય.
 
મનુષ્ય પોતાની શક્તિ હોવા છતાં સામાને રંજાડે નહીં, પોતાનાં દુશ્મનને પણ રંજાડે નહીં, એનું નામ બળવાનપણું કહેવાય છે. અત્યારે કોઈ તમારી ઉપર ગુસ્સે થતો હોય ને તમે તેના પર ગુસ્સે થાવ તો તે બાયલાપણું ના કહેવાય ? એટલે મારું શું કહેવાનું કે આ ક્રોધ-માન-માયા-લોભ એ જ બધી નિર્બળતાઓ છે. બળવાન હોય તેને ક્રોધ કરવાની જરૂર જ ક્યાં રહી ? પણ આ તો ક્રોધનો જેટલો તાપ છે એ તાપથી પેલાને વશ કરવા જાય છે, પણ જેને ક્રોધ નથી એની પાસે કંઈ હશે ખરુંને ? એનું શીલ નામનું જે ચારિત્ર છે, એનાથી જાનવરો પણ વશ થઈ જાય. વાઘ-સિંહ, દુશ્મનો બધા, આખું લશ્કર વશ થઈ જાય !
 
જગતનો ફેરફાર થાય, શીલવાનના નિમિત્તે
પ્રશ્નકર્તા : આપણે અહીં જે વિજ્ઞાનની રીતે ચર્ચાઓ થાય છે, એમાં એટલો ફેર ચોક્કસ પડ્યો છે કે સામા માણસો ગમે એમ વર્તન કરતા હોય તો આપણે સમજી શકીએ છીએ કે આનો કંઈ જવાબ આપવા જેવો નથી.
દાદાશ્રી : હવે એથી આગળ સમજવાનું છે. આ વિજ્ઞાનનું ફળ એથી આગળ જાણવાનું છે. આ તમે જે વાડ બાંધો છો, તે વાડ બાંધ્યા પછી જે ચોરીઓ ના થાય, એ વાડ વગર પણ ચોરીઓ ના થાય, એવું આ વિજ્ઞાન છે. અને વાડ બાંધ્યા પછી તો સાચવવા માટે માણસો રાખવા પડે. એટલે તમને જે આમ મારું અપમાન ન કરી શકે એવો જે ભાવ છે, તેથી તમે વાડ બાંધીને રક્ષણ કરો છો. હવે વાડ બાંધીને રક્ષણ કરનારો હોય એનો જેટલો તાપ સામાને લાગે છે, એના કરતા જે રક્ષણ નથી કરતો એનો ભયંકર શીતળ તાપ હોય. મોટા મોટા બહારવટિયા પણ પાણી પાણી થઈ જાય ! શીલવાનનો તાપ ! સૂર્યનારાયણનોય તાપ ના હોય એવો તાપ.
 
Amreli-Pranpratishtha-2015-31
Niruma-PremSwarup

દાદા ભગવાન ના અસીમ જય જયકાર હો.

સીમંધર સ્વામી ના અસીમ જય જયકાર હો.

 

!!! જય સચ્ચિદાનંદ !!!

Advertisements

અક્રમ વિજ્ઞાન – એકાવતારી…..


મોક્ષપ્રાપ્તિનો સરળ ઉપાય

પ્રશ્નકર્તા : આપણને જીવનમાં સમભાવ કેમનો આવે અને મનમાં શાંતિ કેવી રીતના રહે ?

દાદાશ્રી : મનની શાંતિ, સમભાવ જોઈતા હોય, તો એક ફેરો અમને કહી દેવાનું કે સાહેબ, મોક્ષમાર્ગ અમને આપો. એટલે સમભાવ ઉત્પન્ન થાય, મનની શાંતિ ઉત્પન્ન થાય. મનની શાંતિ જાય નહીં પછી.

પ્રશ્નકર્તા : એના માટે કરવું શું ?

દાદાશ્રી : કરવાનું કશુંય નહીં. અહીં આવીને મને કહેવાનું ફક્ત. કશું કરવાથી તો કર્મ બંધાશે. જે જે કરવા જશોને, તેનાથી કર્મ બંધાશે. તમારે કર્મ બાંધવા છે કે છોડવા છે ?

પ્રશ્નકર્તા : છોડવા માટે તો તમારી પાસે આવ્યા છીએ.

દાદાશ્રી : તે છોડવા આવ્યા છો તે અમને કહી દો એક ફેરો કે સાહેબ, મોક્ષમાર્ગ આપો અમને. અને અમારે મોક્ષે જ જવું છે, એક અવતાર કે બે અવતારમાં પણ મોક્ષે જવું છે. અમારે હવે અહીં નથી ફાવતું. અહીં પોષાતું ના હોય તો કહી દો અને પોષાતું હોય તો દેવગતિ માંગી લો. એ રસ્તો દેખાડી દઉ.

‘અક્રમ વિજ્ઞાન’, અગિયારમું આશ્ચર્ય

(અક્રમ વિજ્ઞાન) વર્લ્ડનું અગિયારમું આશ્ચર્ય છે ! મહાવીર ભગવાન સુધી દસ થઈ ગયા છે, આ અગિયારમું આશ્ચર્ય છે. એક કલાકમાં પરમેનન્ટ (કાયમી) શાંતિ અને એક અવતાર પછી મોક્ષ થાય.

અહીંથી જ મુક્તિ થઈ જવી જોઈએ. અહીં મુક્ત ના થાય તો કામનું નથી. અહીં આપણને એમ લાગવું જોઈએ કે દાદાજી, હું મુક્ત થઈ ગયો છું. મુક્તપણાનું ભાન રહેવું જોઈએ નિરંતર. તો આ જ્ઞાન વિજ્ઞાન કહેવાય. જનક વિદેહી થઈ ગયાને એના કરતા ઊંચી દશા હોય. ત્યારે આ વિજ્ઞાન કહેવાય. જનકવિદેહી ક્રમિક વિજ્ઞાનમાં હતા, સ્ટેપ બાય સ્ટેપ અને આ અક્રમ એટલે લિફ્ટ, લિફ્ટ વિજ્ઞાન છે.

આજ્ઞા આરાધનથી એકાવતારી મોક્ષ

‘અક્રમ વિજ્ઞાન’ છે. જો આ જ્ઞાનની આરાધના અમારી આજ્ઞાપૂર્વક કરવામાં આવે ને તો નિરંતર સમાધિ રહે. તમે ડૉક્ટરની લાઈન કરો તોય નિરંતર સમાધિ રહે. કશું જ નડશે જ નહીં ને અડશે નહીં. આ તો બહુ ઊંચું વિજ્ઞાન છે.

જો મારી આજ્ઞામાં રહેને તો કોઈ જાતની હરકત આવે નહીં અને એક-બે અવતારમાં મોક્ષે લઈ જશે. કારણ કે આ જ્ઞાન આપીએ છીએ ને તેની આજ્ઞા પાળો છો એટલા જ પુણ્ય કર્મ બંધાય તેય એકલા પુણ્યના. તે તો ભોગવવું જ પડેને ? છૂટકો છે ? પણ મોક્ષે લઈ જશે અને અહીં જ મોક્ષ થઈ જશે. જનક વિદેહી જેવો મોક્ષ થઈ જશે પણ અમારી આજ્ઞા પાળજો.

પ્રશ્નકર્તા : એ આજ્ઞા પૂરેપૂરી પાળવાથી જ શાંતિ રહેને ?

દાદાશ્રી : ના, થોડી ઓછી-વત્તી પળાય તોય વાંધો નથી. એય માફ કરાવી દેવડાવીશ. એટલે જ આ છોકરા-બોકરા બધાને રહે, એકે-એક માણસને, કોઈ દા’ડો અશાંતિ, ચિંતા કશુંય થાય નહીં. કારણ કે આ વીતરાગોનું વિજ્ઞાન છે, ચોવીસ તીર્થંકરોનું.

‘જ્ઞાની પુરુષ’ ‘રિયલ’ અને ‘રિલેટિવ’ની લાઈન ઑફ ડિમાર્કેશન નાખી આપે, ત્યાર પછી આત્મા પોતાના સ્વાભાવિક ધર્મમાં આવે. પોતાના સ્વાભાવિક ધર્મમાં આવ્યા પછી કશું રહેતું નથી. પછી એક અવતારમાં જ મોક્ષમાં જાય.

અને જગત આખું એમાં જ બધું ફસાયેલું છે. એક્યુરેટ ડિમાર્કેશન લાઈન (ચોક્કસ ભેદરેખા) પડતી જ નથી ને ફસાઈ ગયું છે. ઝઘડા એના જતા નથી. રિલેટિવ-રિયલના ઝઘડા જતા નથી. એટલે આત્મા પ્રાપ્ત થતો નથી.

એટલે આ બધું ‘જ્ઞાની પુરુષ’ પાસે સમજવાની જરૂર છે. નહીં તો અનંત અવતારથી ભટકે છે, ભટકવામાં બાકી રાખ્યું નથી. પણ સેન્ટ્રલ સ્ટેશન આવ્યું નથી. અહીં ‘જ્ઞાની પુરુષ’ મળ્યા એટલે છેલ્લું સ્ટેશન આવી ગયું.

ચિંતારહિત પદ અક્રમજ્ઞાને

(આ જ્ઞાન લીધા પછી) શુદ્ધાત્માનું લક્ષ આખો દહાડો રહે છે ને હવે ?

પ્રશ્નકર્તા : હા, દાદા.

દાદાશ્રી : પછી ચિંતા થાય છે ?

પ્રશ્નકર્તા : ચિંતા કોઈ એવો પ્રસંગ આવી જાય તો થાય, પણ પહેલાના કરતા ઘણું ઓછું થઈ ગયું છે.

દાદાશ્રી : એ ચિંતા ના કહેવાય. ચિંતા થાય તો જ્ઞાન ઊભું જ ના રહે. જ્યાં જ્ઞાન ત્યાં ચિંતા નહીં, ચિંતા ત્યાં જ્ઞાન નહીં. એ સફોકેશન થાય.

ક્રમિક માર્ગમાં તો ચિંતા ઠેઠ છેલ્લે સુધી ના જાય, કર્તાપદ ખરુંને ! અને હવે તમારે તો ચિંતા ના થાય. એ ભગવાન પદ કહેવાય. હા, મોટા મોટા સંતોને, સાધુઓને, ક્રમિક માર્ગના જ્ઞાનીઓનેય ચિંતા હોય. (તમને) અંદર આનંદ હોય અને બહાર ચિંતા હોય, તો તમારું ચિંતારહિત પદ, એ તમે જ માપ કાઢોને કેટલા ટકા આયા તે ! જુઓ પહેલેથી તમારાથી માપ કઢાય કે ના કઢાય ?

એક ચિંતા થાય તો મેં કહ્યું, મારી પર બે લાખ રૂપિયાનો દાવો માંડજો. પછી આથી વધારે શું માંગે ? શી રીતે ચિંતા થાય, કર્મ જ બાંધે નહીં ત્યાં આગળ ?

ક્રમિક માર્ગ એવો હતો કે ઠેઠ સુધી પરિગ્રહ ઓછા જેટલા કરે એટલી ચિંતા ઓછી. એમ કરતા કરતા સંપૂર્ણ પરિગ્રહ બંધ થઇ ગયો. પરિગ્રહ એટલે આ બહારનો નહીં, પાછા અંદર ક્રોધ-માન-માયા-લોભના પરમાણુ જેટલા ધારણ કરેલા છે એય પરિગ્રહ છે, જે હજુ કાઢવાના. કાઢવાનું એ બધુંય પરિગ્રહ કહેવાય. જે શુદ્ધ કરવાનું ને અશુદ્ધિ જે મહીં ભરાઇ રહેલી છે એય પણ પરિગ્રહ. તે ઠેઠ સુધી આ પરિગ્રહ રહેવાનો. અને તે ઠેઠ સુધી ચિંતા. આ તો અક્રમ વિજ્ઞાનના ધનભાગ છે કે લહેર તો છે જ, હઉ થશે. આગળ જોઇ લેવાશે.

Janmashtami-2014-17

દાદા ભગવાન ના અસીમ જય જયકાર હો.

સીમંધર સ્વામી ના અસીમ જય જયકાર હો.

!!! જય સચ્ચિદાનંદ !!!

‘શબ્દો’ના સ્પંદનોની અસર…..


શબ્દોના અધ્યવસનોનું વમળ

એક માણસને તમે કહો કે ‘તમે જૂઠા છો.’ તો હવે ‘જૂઠા’ કહેતાંની સાથે તો એટલું બધું સાયન્સ (વિજ્ઞાન) ફરી વળે છે મહીં, એના પર્યાયો એટલા બધા ઊભા થાય છે કે તમને બે કલાક સુધી તો એની પર પ્રેમ જ ઉત્પન્ન ના થાય. માટે શબ્દ બોલાય જ નહીં તો ઉત્તમ છે. ‘તમારે બોલવું જ નહીં’ એવું તો આપણે કહી શકાય નહીં, કારણ કે વ્યવસ્થિત છે ને! પણ બોલાય તો પ્રતિક્રમણ કરો. એ આપણી પાસે સાધન છે.

અત્યારે આ સત્સંગમાં જે પદ ગવાય છે, તે રાત્રે ઘેર સૂતાં સૂતાં આવા જ રાગમાં સંભળાય છે કે નહીં ? તે ઘડીએ કોઈ ગાતું હોય તે આપણને સંભળાય છે ! આના જેવું જ સંભળાય. રાગેય આવો, બધું તાલમાં. પણ એ વાત સાચી છે કે ખોટી છે ?

પ્રશ્નકર્તા : સાચી વાત છે.

દાદાશ્રી : પણ સાચીય નથી એ. એવું છે, આપણે કો’કને કહી દીધું કે ‘તમે નાલાયક છો, તમે નાલાયકી કરી, આ ન હોવું જોઈએ.’ અને બીજે દહાડે પછી આપણે સમભાવે નિકાલ કરવા જઈએ, તોય મહીં બીજા ભાવ બોલ બોલ કરે કે ?

પ્રશ્નકર્તા : હા, બોલ બોલ કરે ને !

દાદાશ્રી : શું શું બોલે એ ?

પ્રશ્નકર્તા : એ તો છે જ એવો, પણ હવે આપણે જવા દો ને, ભઈ.

દાદાશ્રી : ‘નાલાયક છે, બદમાશ છે, આમ છે, તેમ છે.’ એ બધા બોલનારા કોણ આ ?

પ્રશ્નકર્તા : ખબર નથી.

દાદાશ્રી : આ બધા પડઘા છે. એ તમે આગલે દહાડે અભિપ્રાય આપ્યો ને, તેનું ફળ છે આ. આપણે પેલું કહ્યું ને, કે ‘તમે નાલાયક છો, તમે નાલાયકી કરી’ એવી વાણી નીકળી, એટલે પેલા લેપાયમાન ભાવો મહીં તૈયાર થઈને બેસી રહ્યા હોય, તે જેવી આપણી વાણી હોય એવા બધા એ લેપાયમાન ભાવો ઊભા થઈ જાય. ‘બહુ ખરાબ છે, આમ છે ને તેમ છે’ ને જાતજાતનું મહીં લેપાયમાન ભાવો આપણને કહ્યા કરે. એ કુદરતી રીતે ઊભા થાય છે. કારણ કે આપણે બહાર બોલ્યા, તેના પરિણામ રૂપે એ ભાવો પુદગલમાંથી ઊભા થાય છે. હવે એને અધ્યવસન કહે છે. તે જગત આખું અહીં જ ફસાઈ જાય છે. આ જ જગ્યાએ એમનું મરણ છે.

અવળી વાણીની અસરો અનેકગણી

આ પેલા (તંબુરામાં) તાર વાગે છે ને, તે એક જ તાર ખખડાવો તો કેટલા અવાજ થાય છે મહીં ?

પ્રશ્નકર્તા : ઘણાં વાગે.

દાદાશ્રી : એક જ ખખડાવો તોય ? એવું આ એક જ શબ્દ બોલવાનો થયો, તેની મહીં કેટલાય શબ્દો ઊભાં થઈ જાય છે. એને ભગવાને ‘અધ્યવસન’ કહ્યા. અધ્યવસન એટલે ના બોલવા હોય, તોય તે ઊભાં થઈ જાય બધા. પોતાને બોલવાનો ભાવ થઈ ગયો ને, એટલે પેલા એની મેળે બોલાઈ જાય. જેટલી શક્તિ હોય ને તે બધી ઊભી થઈ જાય, ઇચ્છા નથી તોય ! અધ્યવસન એટલાં બધા ઊભાં થાય કે કોઈ દહાડો મોક્ષમાં જવા ના દે. તેથી તો અમે ‘અક્રમ વિજ્ઞાન’ મૂક્યું, કેવું સુંદર અક્રમ વિજ્ઞાન છે ! કોઈ પણ બુદ્ધિશાળી માણસ આ પઝલનો અંત લાવી દે એવું વિજ્ઞાન છે.

‘તમે નાલાયક છો’ એવું બોલીએને, એ શબ્દ એને તો સાંભળીને દુઃખ થયું જ પણ આનાં જે પર્યાય ઊભાં થાય, તે તમને બહુ દુઃખ આપે અને તમે કહો, ‘બહુ સારા માણસ, તમે બહુ ભલા માણસ છો.’ તો તમને મહીં અંદર શાંતિ આપશે. તમારું બોલેલું તે પેલાને શાંતિ થઈ ગઈ, તમનેય શાંતિ. એટલે આ જ ચેતવાની જરૂર છે ને !

શબ્દોથી નુકસાન શું ?

આ દુનિયામાં શબ્દ જે છે એની બે ક્વોલિટી (જાત). સારા શબ્દો શરીરને નિરોગી બનાવે અને ખરાબ શબ્દો રોગિષ્ટ કરે. માટે શબ્દ પણ અવળો ના નીકળવો જોઈએ. ‘એય નાલાયક, નાલાયક.’ હવે ‘એય’ શબ્દ નુકસાનકારક નથી, ‘નાલાયક’ શબ્દ નુકસાનકારક છે.

અમારું ટેપરેકર્ડની પેઠ નીકળે છે, એટલે અમારું એની માલકી (માલિકી) વગરનું છે, તોય પણ અમને જવાબદારી. માલકી વગરનું છે, તોય જવાબદારી પણ સાહેબ, ટેપ તો તમારી જ ને ? એવું કહે કે ના કહે? કંઈ બીજાની ટેપ હતી ? એટલે એ શબ્દ અમારે આ ધોવા પડે. ના બોલાય શબ્દો.

‘તારામાં અક્કલ નથી’ એમ કહ્યું વહુને, એ શબ્દ દુઃખદાયી છે, રોગને ઊભો કરનારો છે. ત્યારે પેલી કહે કે ‘તમારામાં ક્યાં બરકત છે ?’ એ બેઉને રોગ ઊભાં થાય છે. એ બરકત ખોળે છે ને આ અક્કલ ખોળે છે. આની આ દશા બધી! ફોરેનમાં ‘બરકત-બરકત’ ના કરે, ‘યુ, યુ’ કરીને વઢમ્વઢા કરે. ભસે સામસામી. ભસે, એવા ભસે, એવા ભસે તે દાંત તોડી નાખે એવા ભસે અને પછી તરત છૂટા, વારેય નહીં. ટ્રીક-બ્રીક નહીં, ત્યાં ટ્રીક ના હોય. આ તો ટ્રીકવાળા ! આ તો પાછા ધણી સમજી જાય કે ‘જો આ વેશ થઈ જશે તો….. પીયર જતી રહેશે તો ખાધા વગર રહીશું.’ માટે કળા કરે પાછો. અહીંથી બીજે ક્યાં જશે ? એને પીયર જતી રહે. ક્યાં જશે? સમાજથી બંધાયેલી સ્ત્રીઓ, લગ્નગ્રંથિથી બંધાયેલી, સમાજના દબાણથી. સ્ત્રી જાણે કે હું જતી રહું તો સમાજ મને શું કહેશે ? એટલા હારું આ રહી છે, નહીં તો આ ઘર આંકડો ના રહે અને ચાલ્યાયે કરે છે ને ! સમાજના ભયથી બંધારણ રહ્યું છે, પણ છેવટે અનુભવ થાય છે કે ‘બધા કરતા ધણી તો આ સારો’ કહેશે. એટલા શબ્દો બોલે, ‘આફ્ટર ઓલ હી વોઝ એ ગુડ મેન.’ (છેવટે માણસ તો તે સારો હતો.) બધી રીતે નાલાયક હતો, પણ છેવટે સારો હતો. આફ્ટર ઓલ શબ્દ વાપરેને, નહીં ? અને એ તો તરત, વાર જ નહીં. આપણે સમજી જઈએ કે આ હમણે હવે બેઉનો નકશો જુદો. એ એનું લંડન જુદું ને એનું લંડન જુદું. બેઉ લંડન વહેંચી નાખે અને આપણે (એવું) નહીં. માટે (આપણે) આપણી સ્ત્રીઓ જોડે (એવું) કશું ના થાય અને સ્ત્રીઓએ પુરુષો જોડે ના કરવું જોઈએ. કારણ કે બંધનવાળા છે. નિવેડો લાવવો જોઈએ.

એક શબ્દે, સર્જાયું મહાભારત

એક શબ્દ કડવો ના બોલાય. કડવા બોલવાથી તો બધાં બહુ તોફાન જાગ્યા છે. એક જ શબ્દ ‘આંધળાના આંધળા’ આ શબ્દે તો આખું મહાભારત ઊભું થયું. બીજું તો કોઈ ખાસ કારણ નહોતું, આ જ મુખ્ય કારણ! દ્રૌપદીએ કહ્યું હતું ને ? ટકોર મારી હતી ને? હવે એનું ફળ એ દ્રૌપદીને મળ્યું. હંમેશાં એક શબ્દ કડવો બોલેલો ફળ આપ્યા વગર રહે કે?

પ્રશ્નકર્તા : એક શબ્દ ઉપર જ આ બધું ઘમસાણ થઈ ગયું !

દાદાશ્રી : એક શબ્દ ઉપર જ આ બધું થયેલું છે. એ શબ્દ જો ના નીકળ્યો હોત ને તો કશું થવાનું નહોતું. માટે શબ્દ બોલવામાં તો બહુ જ કંટ્રોલ હોવો જોઈએ. જે શબ્દ લોકોને દુઃખદાયી થાય એવો શબ્દ ના બોલાય. એના માટે રોજે રોજ અભ્યાસ કરવો જોઈએ. એટલે માણસે સાચવવું જોઈએ.

અવળા શબ્દોથી નિજ ભાવહિંસા

આ કડક શબ્દ કહ્યો, તો એનું ફળ કેટલાય વખત સુધી તમને એના સ્પંદન વાગ્યા કરશે. એક પણ અપશબ્દ આપણા મોઢે ના હોવો જોઈએ. સુશબ્દ હોવો જોઈએ પણ અપશબ્દ ના હોવો જોઈએ અને અવળો શબ્દ નીકળ્યો એટલે પોતાની મહીં ભાવહિંસા થઈ ગઈ, એ આત્મહિંસા ગણાય છે. હવે આ બધું લોકો ચૂકી જાય છે અને આખો દહાડો કકળાટ જ માંડે છે.

Dada-Niruma-20

દાદા ભગવાન ના અસીમ જય જયકાર હો.

સીમંધર સ્વામી ના અસીમ જય જયકાર હો.

 

!!! જય સચ્ચિદાનંદ !!!

પરમ પૂજ્ય દાદાશ્રીના જીવનના વિશેષ પ્રસંગો…


મશ્કરીના જોખમ ઘણા
મને પહેલા (નાનપણમાં) મશ્કરીની બહુ ટેવ હતી. મશ્કરી એટલે કેવી કે બહુ નુકસાનકારક નહીં, પણ સામાને મનમાં અસર તો થાય ને ! આપણી બુદ્ધિ વધારે વધેલી હોય, તેનો દુરુપયોગ શેમાં થાય? ઓછી બુદ્ધિવાળાની મશ્કરી કરે એમાં ! આ જોખમ જ્યારથી મને સમજાયું, ત્યારથી મશ્કરી કરવાની બંધ થઈ ગઈ. મશ્કરી એ કંઈ થતી હશે ? મશ્કરી એ તો ભયંકર જોખમ છે, ગુનો છે ! મશ્કરી તો કોઈનીય ના થાય. તમે તો અત્યારે આ વાત જાણી કે મશ્કરી કરવી એ ગુનો છે, હું તો નાની ઉંમરમાં જાણતો હતો, તોય આઠદસ વર્ષ સુધી મશ્કરી થયા કરી.
 
પ્રશ્નકર્તા : પણ વધારે બુદ્ધિવાળાની મશ્કરી કરીએ તો શો વાંધો?
 
દાદાશ્રી : ના, પણ ઓછી બુદ્ધિવાળો મશ્કરી સ્વાભાવિક રીતે કરે જ નહીં ને !
 
બાકી, મેં બધી જાતની મશ્કરીઓ કરેલી. હંમેશાં બધી જાતની મશ્કરી કોણ કરે ? બહુ ટાઈટ બ્રેઈન (શક્તિશાળી મગજ) હોય તે કરે. હું તો લહેરથી બધાંની મશ્કરી કરતો હતો, સારાસારા માણસોની, મોટામોટા વકીલોની, ડૉક્ટરોની મશ્કરી કરતો. હવે એ બધો અહંકાર તો ખોટો જ ને ! એ આપણી બુદ્ધિનો દુરુપયોગ કર્યોને! મશ્કરી કરવી એ બુદ્ધિની નિશાની છે.

દીધા રક્ષણ અન્ડરહેન્ડને હંમેશાં
મેં મારી લાઈફમાં ધંધો શો કરેલો ? ઉપરી જોડે બળવો અને અંડરહેન્ડનું રક્ષણ. આ મારો નિયમ. બળવો તો ખરો પણ ઉપરી જોડે. જગત આખું ક્યાં આગળ વશ થાય ? ઉપરીને ! અને અંડરહેન્ડને ટૈડકાવ ટૈડકાવ કરે. અને હું ઉપરીની જોડે બળવો કરી લઉં, એટલે લાભેલો (લાભ પામેલો) નહીં. તો અહીં આગળ મને પડેલીય નહોતી. પણ અંડરહેન્ડને બહુ સાચવેલા. અંડરહેન્ડ જે થઈ ગયા એનું તો બિકુલ રક્ષણ કરવાનું, આ મોટામાં મોટો ગુણ.
 
પ્રશ્નકર્તા : ક્ષત્રિય ખરા ને !
 
દાદાશ્રી : હા, ક્ષત્રિય, આ ક્ષત્રિય ગુણ, તે રસ્તે જતાં કોઈ લડતાં હોય, તો જે હાર્યો હોય, જેણે માર ખાધો, એના પક્ષમાં રહું, એ ક્ષત્રિયપણું અમારું!
 
આપો અભયદાન સહુને
હું સિનેમા જોવા જતો હતો, નાની ઉંમરમાં ૨૨-૨૫ વર્ષની ઉંમરમાં. તે પાછો આવું તો રાતના બારસાડાબાર વાગેલા હોય. એ આવું એટલે પેલા બૂટ ખખડે એ અમે પેલી ચકતીઓ નંખાવીએ એટલે ખખડાટ થાય ને રાત્રે અવાજ બહુ સારો આવે. રાત્રે કૂતરાં બિચારાં સૂઈ રહ્યાં હોય, તે નિરાંતે આમ કરીને સૂતાં હોય, તે આમ કરીને કાન ઊંચા કરે. તે આપણે સમજીએ કે ચમક્યું બિચારું આપણે લીધે ! આપણે તો એવા કેવા જન્મ્યા આ પોળમાં કે આ કૂતરાં આપણાથી ચમકે છે ? એને ચમકાટ (ભડકાટ) ના થવો જોઈએ. કોઈ જીવને દુ: ખ ના થવું જોઈએ. તે અમારા બૂટના અવાજથી કૂતરું જાગી ના જાય એટલે અમે સાચવીને ચાલીએ. એ કૂતરાંનેય ઊંઘ તો હોય ને ! એમને બિચારાંને પથારીબથારી તો રામ તારી માયા ! તો એમને શાંતિથી સૂવા પણ ના દેવાય ? એટલે પહેલેથી, છેટેથી બૂટ કાઢી અને હાથમાં ઝાલીને આવું. છાનોમાનો પેસી જઉં પણ પેલાને ચમકવા ના દઉં. આ નાની ઉંમરમાં મારો પ્રયોગ.
 
સિનેમા સવળું પણ કરશે
૧૯૨૮માં હું સિનેમા જોવા ગયો હતો, ત્યાં મને આ પ્રશ્ન ઉત્પન્ન થયો હતો કે ‘અરેરે ! આ સિનેમાથી તો આપણા સંસ્કારનું શું થશે ? અને શી દશા થશે આ લોકોની?’ પછી બીજો વિચાર આવ્યો કે, ‘શું આ વિચારનો ઉપાય છે આપણી પાસે ? કોઈ સત્તા છે આપણી પાસે ? કોઈ સત્તા તો છે નહીં, તો આ વિચાર આપણા કામનો નથી. સત્તા હોય તો એ વિચાર કામનો, જે વિચાર સત્તાની બહાર હોય અને એની પાછળ મથ્યા કરીએ એ તો ઈગોઈઝમ (અહંકાર) છે.’ એટલે પછી બીજો વિચાર આવ્યો કે ‘શું આમ જ થવાનું છે આ હિન્દુસ્તાનનું ?’ તે દહાડે અમને જ્ઞાન નહોતું. જ્ઞાન તો ૧૯૫૮માં થયેલું. ૧૯૫૮માં જ્ઞાન થયું, તે પહેલાં અજ્ઞાન તો ખરું જ ને ! કંઈ અજ્ઞાન કોઈએ લઈ લીધેલું ? જ્ઞાન નહોતું પણ અજ્ઞાન તો ખરુંં જ ને ! પણ ત્યારે અજ્ઞાનમાં એ ભાગ દેખાયો કે ‘જે અવળું જલદી પ્રચાર કરી શકે છે તે સવળું પણ એટલી જ ઝડપથી પ્રચાર કરશે. માટે સવળાના પ્રચારને માટે એ સાધનો બહુ સારામાં સારાં છે.’ આ બધું ત્યારે વિચારેલું, પણ ૧૯૫૮માં જ્ઞાન પ્રગટ થયું ત્યારથી એના પ્રત્યે જરાય વિચાર નહીં આવેલા.
 
અનુભવ પછી ચેતીને રહ્યા
કોઈક માણસ મુંબઈ જતો હોય વડોદરેથી, સૂઈ રહેવાની રાહ જોતો હોય અને પાલઘર આવે ત્યારે ગાડીમાં કંઈક જગ્યા થઈ, તો હવે એ બિસ્તરો પાથરે, ત્યારે આપણે ના સમજીએ કે આ મૂરખ માણસ છે? આ હમણે કલાકમાં તો ઊતરવાનું છે અને આ શા હારુ બિસ્તરો અહીં છોડતો હશે ? મને જ્ઞાન નહોતું થયું ત્યારે હું કહેતો કે ‘ધોળા આવ્યા, હવે શા બિસ્તરા પાથરો છો ? બિસ્તરા પાથરીને શું કાઢવાનું છે ? એવું જગત છે!
 
આ લોકોનું જોઈને બિસ્તરાની મને પણ કટેવ પડેલી. લોકો મોટામોટા બિસ્તરા લઈ જાય, તે મેં પણ મુંબઈથી એક બિસ્તરો વેચાતો લીધો ને મહીં ગોદડું ઘાલીને બહારગામ જતો. દરેક વખતે મજૂર મળે, પણ એક દહાડો કોઈ મજૂર ના મળ્યો ને મારાથી એ બિસ્તરો ના ઊંચકાયો. હવે મારી શી દશા થાય ? આમ ખેંચ ખેંચ કરીને મારો દમ નીકળી ગયો અને કોઈ ઝાલવાવાળોય ના મળ્યો. ત્યારથી સોગંદ લઈ લીધા કે ફરી ઊંચકાય એટલો જ સામાન ગાડીમાં જોડે રાખવો. તે આટલી બેગ એકલી રાખું, બીજી કશી ભાંજગડ નહીં. અને પાથરવા કરવા માટે ચાદર, તે ચાદર પાથરીને બેગને ઓશીકાની જેમ ગોઠવીને આમ સૂઈ જવાનું, પણ બેગ ખૂંચે તો બેગમાંથી ટુવાલ હોય તે કાઢી આમ માથા નીચે મૂકીને સૂઈ ગયા એટલે ભાંજગડ પતી ગઈ. આ ઊંચકીને તો મારો દમ નીકળી ગયેલો. ત્યારથી સમજી ગયેલો કે આ લોકોની જોડે હું ક્યાં આ હરીફાઈમાં પડ્યો? ને મજૂર ના મળે તો આપણી શી દશા થાય ? બિસ્તરો સ્ટેશને છોડી અવાય કંઈ ? અને ઘેર તો લાવવો જ પડે ને ? મહીં કંટાળો આવે કે ‘લાય, હવે મજૂર છે નહીં, એના કરતાં અહીં આગળ છોડી દો ને !’ પણ ના છોડે, સ્વભાવ એવો. કારણ કે મમતાનો સ્વભાવ એવો છે કે આ કશું છોડે નહીં.
 
પણ અમને જેટલું જેટલું સમજણ પડી ને, કે તરત છોડી દઉં. જ્યાં માર પડે ત્યાં તરત છોડી દઉં, પછી નક્કી કરી લઉં. પણ આ બધું મારે જ્ઞાન થતાં પહેલાની વાતો. જ્ઞાન થતાં પહેલા મારે આવી દ્રષ્ટિઓ ઊભી થયેલી.
 
 
દાદા ભગવાન ના અસીમ જય જયકાર હો.
 
સીમંધર સ્વામી ના અસીમ જય જયકાર હો.
 
!!! જય સચ્ચિદાનંદ !!!

પરમ પૂજ્ય દાદાશ્રીના જીવનના વિશેષ પ્રસંગો…


 
પૌદગ્લિક પર્યાયો જોયા કેવળજ્ઞાનમાં
 
 
અમારા વખતમાં કહેતા હતા કે,
 
‘દુનિયા દિવાની કહેવાશે રે, ભૂંડી ભીંતોમાં ભટકાશે.
 
પાપેય એનું જ્યારે પ્રગટ થાશે, ત્યારે ભૂવા-જતિ ઘેર જાશે.’
 
પાપ જ્યારે એનું પ્રગટ થશે, ત્યારે ભૂવાજતિઓને ત્યાં જઈને દોરાધાગા કરાવે ને ફલાણું કરાવે. એટલે પાપ એનું પ્રગટ થાય પછી એ ભૂવા ખોળે, જતિ ખોળે એવું કોઈ કવિએ ગાયું છે.
 
પ્રશ્નકર્તા : દાદા, આ પદ ક્યારે વાંચેલું તમે?
 
દાદાશ્રી : આ તો પંચાવન વર્ષ (પહેલા)ની વાત. એ બહુ જૂની નથી, બેપાંચ હજાર વર્ષની વાત નથી.
 
પ્રશ્નકર્તા : પણ તમને યાદ બધું કેમનું રહે છે?
 
દાદાશ્રી : અમને કશું યાદ ના હોય. આજ સોમવાર છે કે મંગળવાર છે તે જ મને યાદ ના આવેને !
 
પ્રશ્નકર્તા : તો આ બધું ક્યાંથી નીકળ્યું, દાદા?
 
દાદાશ્રી : આ તો અમને દેખાય આમ ! આ જ્ઞાનમાં અમને બધું દેખાય. બધા પર્યાયો અમને ખબર પડે. દરેક પૌદગ્લિક પર્યાય જે પણ છે ને, એ બધાં અમને સૂક્ષ્મરૂપે દેખાય.
 
આમ ફર્યા કે તરત પેલું દેખાય, એટલે અમે બોલીએ. માફક આવે એવી ચીજ દેખાય, તે બોલી નાખીએ. અમે આવું ક્યાં યાદ રાખીએ ? અમને ઠેઠ સુધીનું, નાનપણમાં હતો ત્યાં સુધીનું બધું દેખાયા જ કરે. બધા પર્યાય દેખાય.
 
 
તોફાની ખરા પણ મમતા રહિત
 
આવું હતું….. આવું હતું, પછી આવું હતું. સ્કૂલમાં અમે ઘંટ વાગ્યા પછી જતા હતા. એ બધુંય અમને દેખાય. સાહેબ ચિઢાયા કરે. કહેવાય નહીં ને ચિઢાયા કરે.
 
પ્રશ્નકર્તા : આપ ઘંટ વાગ્યા પછી કેમ જતા હતા ?
 
દાદાશ્રી : એવો રોફ ! મનમાં એવી ખુમારી. પણ એ પાંસરા ના થયા ત્યારે જ આ દશાને ! પાંસરો માણસ તો ઘંટ વાગતા પહેલાં જઈને બેસી જાય.
 
પ્રશ્નકર્તા : રોફ મારે એ અવળો રસ્તો કહેવાય?
 
દાદાશ્રી : એ તો અવળો જ રસ્તો ને ! ઘંટ વાગ્યા પછી ભાઈ આવે, સાહેબ પહેલાં આવ્યા હોય! અને સાહેબ મોડા આવે તો ચાલે, પણ છોકરાં તો ઘંટ વાગ્યા પહેલાં નિયમથી આવે ને ! પણ આ આડાઈ. ‘સાહેબ એના મનમાં શું સમજે છે ?’ કહેશે. લે ! અલ્યા, ભણવા જવું છે કે તારે બાખડી બાંધવી છે ? ત્યારે કહે, ‘ના, બાખડી પહેલા બાંધવાની.’ એને બાખડી બાંધવાની કહેવાય. તમે બાખડી શબ્દ સાંભળેલો? તમે હઉ સાંભળેલો ? ત્યારે સારું.
 
પ્રશ્નકર્તા : તે સાહેબ તમને કશું કહી ના શકે?
 
દાદાશ્રી : કહેય ખરા, પણ (આમ) કહેવાય નહીં. એને ભડક લાગે કે બહાર પથરો મારશે, માથું તોડી નાખશે.
 
પ્રશ્નકર્તા : દાદા, તમે આવાં તોફાની હતા ?
 
દાદાશ્રી : ખરા, તોફાની ખરા. માલ જ તોફાની બધો, આડો માલ.
 
પ્રશ્નકર્તા : અને એમાં આવું ‘જ્ઞાન’ થઈ ગયું, એ તો બહુ કહેવાય !
 
દાદાશ્રી : ‘જ્ઞાન’ થઈ ગયું, કારણ કે મહીં ચોખ્ખું હતું ને ! મમતા નહોતી. વાંધો જ આ અહંકારનો હતો. પણ મમતા નહોતી એટલે આ દશા થઈ ! સહેજે મમતા નહીં, લાલચ નહીં પણ મારું નામ દીધું કે પેલાનું આવી બન્યું. એટલે કેટલાક તો મારી પાછળ એવું કહે, આની ટેસી બહુ જ છે. ત્યારે કેટલાક તો કહેશે, ‘અરે, જવા દો ને, તુંડમિજાજી છે.’ એટલે મારા માટે શું શું વિશેષણ વપરાય, તે બધું પાછળ રહીને જાણું પાછો. પણ મને મમતા નહોતી, એ મુખ્ય ગુણ સરસ હતો. એનો પ્રતાપ આ ! અને મમતાવાળો સો ગણો ડાહ્યો હોય તોય સંસારમાં જ ઊંડો ઊતરેલો હોય. આ મમતા એ જ સંસાર છે, અહંકાર એ સંસાર નથી. અમે મમતારહિત, તે ખરેખર મઝા આવી.
 
તે મનેય લાગ્યું કે હવે હું પાંસરો થઈ ગયો. કોઈએ મને પાંસરો કરવો ના પડે.
 
પ્રશ્નકર્તા : કેવી રીતે પાંસરા થઈ ગયા, દાદા?
 
દાદાશ્રી : લોકોએ મારીઠોકીને, ઊંધુંચત્તું કરીને, આમતેમ સકંજામાં લઈને પણ પાંસરો કરી નાખ્યો.
 
પ્રશ્નકર્તા : એ આગલા અવતારોમાંથી ચોખ્ખું થતું ગયેલું ને ?
 
દાદાશ્રી : કેટલાય અવતારથી આ પાંસરા થતા આવેલા, ત્યારે આ અવતારમાં પૂરો પાંસરો થયો. પાંસરો તો લોકોએ મને બહુ કરી નાખ્યો છે. પાંસરો થયો ત્યારે જ્ઞાની થયો !
 
પ્રશ્નકર્તા : દાદા, આપ તો જ્ઞાની પુરુષ, અમારા મનમાં તો પ્રગટ પરમાત્મા જેવા, અમને મનમાં વસી ગયા અને આપને મોઢે અમે એવું સાંભળીએ કે અનંતકાળથી માર ખઈ ખઈને હું પાંસરો થયો છું. એવું આપ જ્યારે કહો, ત્યારે અમારો પુરુષાર્થ કેટલો બધો જાગૃત થાય ?
 
દાદાશ્રી : હા, બરાબર છે. તમે જો નથી થયા તો હજુ થવું પડશે. મારું કહેવાનું કે જ્ઞાન આપ્યા પછી પાંસરું થવું પડશે. માટે થઈ જજો. જ્યાં આગળ કોઈ અવળું આપેને, રસ્તે જતા તો ઉપકાર માનજો કે આપણને પાંસરા કરે છે આ. ઉપકાર માનજો. કોઈ ક્લાયન્ટ (ઘરાક) છે તે અવળું બોલીને પાંસરો કરવા માંડે તો આપણે જાણવું ઉપકારી છે આ.
 
 
દાદા ભગવાન ના અસીમ જય જયકાર હો.
 
સીમંધર સ્વામી ના અસીમ જય જયકાર હો.
 
!!! જય સચ્ચિદાનંદ !!!